تیره آبچلیک-scolopacidae

تیره آبچلیک-scolopacidae(تعداد گونه ها :25)

پرندگانی هستند آبچر با پاهای نسبتا بلند یا خیلی بلند ، بال‌های دراز که معمولا نوک‌تیز و زاویه‌دار است و منقار دراز و باریک که ممکن است راست یا خمیده باشد . پر و بال آنها اغلب در تابستان و زمستان متفاوت است . نوار بالی و طرح دمگاه و دم در تشخیص آنها اهمیت زیادی دارد .
بیشتر آنها مهاجرند و تابستان‌ها را در سواحل جنوب منطقه زادوولد خود می گذرانند
نسبتا اجتماعی هستند و بعضی از آنها گله‌های بزرگ تشکیل می دهند . نر و ماده آنها همشکل است .
معمولا روی زمین آشیانه می‌سازند . جوجه آنها پوشیده از کرک‌پر است و بعد از خروج از تخم قادر به فعالیت می باشد . غذایشان شامل مواد مختلف حیوانی و بعضی مواد گیاهی است .



19 سانتیمتر ؛ از سایر پاشلک ها کوچکتر است . مشاهده آن بر روی زمین دشوار است ولی به کمک اندازه کوچکتر ، منقار خیلی کوتاه تر و پرواز آهسته تر و مستقیم تر ( گرچه گاهی ممکن است قدری تغییر جهت دهد ) می توان آن را از پاشلک معمولی تشخیص داد . هنگاه احساس خطر خیلی دیر از نهانگاه خود خارج می شود و بلافاصله فرود می آید ، معمولا هنگام فرار بی صدا پرواز می کند . اگر از فاصله نزدیک دیده شود تفاوت های دیگرش با پاشلک معمولی در خطوط روشن تر پشت است که با جلای بنفش رنگ آن تضاد خاصی دارد و نوار نخودی رنگ وسط تارک ، سفیدی روی دم و راهراه عرضی پهلوها را ندارد .

اطلاعات بیشتر در مورد: پاشلک کوچک

5/23 سانتیمتر ؛ خیلی شبیه پاشلک معمولی ولی بزرگتر از آن است ، با پر و بالی کمرنگ تر و خاکستری تر .دمش خیلی گرد ، و برخلاف دم پاشلک معمولی که 14 پر دارد ، دارای 20 پر است و سفیدی روی پرهای کناری را ندارد . پروازش آهسته و بی شتاب و شبیه پرواز ابیا است . پرنده ای است تک زی و اغلب در نور کم صبح خیلی زود یا غروب فعالیت می کند .

اطلاعات بیشتر در مورد: پاشلک تک زی

28 سانتیمتر ؛ در حالت نشسته از پاشلک معمولی به وسیله سینه برآمده تر ، ظاهر پررنگتر با راهراه عرضی بیشتر و منقار کوتاه تر با قاعده کلفت ، به دشواری قابل تشخیص می باشد . ولی در پرواز تشخیص آن آسانتر می باشد ، زیرا سفیدی پرهای خارجی دمش خیلی بیشتر است . تشخیص نابالغ پاشلک بزرگ از پاشلک معمولی  از همدیگر ممکن نیست . پرواز پاشلک بزرگ آهسته تر و معمولا مستقیم است نه مارپیچ با بالهای خمیده تر . اغلب بی صدا از زمین بلند می شود و در پرواز منقار را افقی تر نگاهمیدارد .

اطلاعات بیشتر در مورد: پاشلک بزرگ

26 سانتیمتر ؛ پاشلک معمولی پرنده ای است باتلاقی به رنگ قهوه ای با منقار دراز و راست که معمولا خود را از انظار مخفی نگاهمیدارد و مشاهده دقیق آن میسر نیست ، ولی به وسیله پرواز زیگزاک و جیغ گوش خراشش هنگام فرار از خطر ، می توان آن را به آسانی تشخیص داد . از پاشلک کوچک خیلی درشتر و تقریبا هم اندازه پاشلک بزرگ ولی از ابیا کم جثه تر و کوچکتر می باشد . پشت خرمائی و سیاه آن دارای رگه های فراوان نخودی طلایی است . کناره ها و نوک دمش کمی سفیدی دارد ( پاشلک بزرگ بالغ در گوشه های دم سفیدی قابل ملاحضه ای نشان می دهد ، در حالی که پاشلک کوچک اصلا دمش سفیدی ندارد . نابالغ پاشلک بزرگ نیز دمش بدون سفیدی است و بنابراین تشخیص آن از پاشلک معمولی دشوار است مگر از طریق مطالعه رفتار ) خطهای روی سر آن طولی است ( در ابیا عرضی می باشد ) . منقار باریک و دراز خود را هنگام پرواز به سمت پایین نگاهمیدارد . به صورت گله های کوچک پرواز می کند .

اطلاعات بیشتر در مورد: پاشلک معمولی

34 سانتیمتر ؛ پرنده ای جنگلی و نسبتا تک زی که به علت همرنگی با برگهای خشک و کم حرکتی تشخیص آن مشکل است . ابیا تنها پرنده ای است که چشمان او قابلیت دید ۳۶۰ درجه را دارد ، زیرکی این پرنده در شکار تحسین همه را بر می انگیزد. همان طور که می دانید کرمهای خاکی در زیر زمین زندگی می کنند و پس از هر باران روی زمین می آیند . ابیا به وسیله ی منقار بلند خود صدایی به وجود می آورد که شبیه صدای برخورد قطره باران بر زمین است به این ترتیب کرمهای خاکی فریب می خورند و با بیرون آمدن از پناهگاه خود ، طعمه ابیا می شوند . نشانه های تشخیص آن از پاشلک معمولی عبارت است از اندازه بزرگتر ، جثه پرتر ، منقار کلفت تر ، بال های گردتر ، سطح شکمی نخودی با راهراه عرضی ظریف ، و نوارهای عرضی سیاه روی گردن و پس سر . روز را در استتار کامل بسر می برد و در صورت پرواز با صدای مشخص سفیر مانندی از زمین برمی خیزد و بلافاصله به منظور پنهان شدن فرود می آید . پروازش معمولا سریع و مارپیچی است . در پرواز معمولا به نظر چاق ، دم کوتاه و بی گردن می آید و منقارش را رو به زمین نگاهمیدارد . غالبا در نور کم یعنی صبح خیلی زود یا غروب فعالیت می کند .

اطلاعات بیشتر در مورد: ابیا

40 سانتیمتر ؛ از گیلانشاه بزرگ کوچکتر است ، با ظاهری تمیز و مرتب ، سطح پشتی تیره با طرحی واضح ، منقار نسبتا کوتاه تر ( با خمیدگی نامنظم که بنظر بیشتر کج می آید ) و تارک راهراه . صدای آن کاملا متفاوت و بال زدنش سریع تر است . ( رجوع شود به گیلانشاه خالدار )

اطلاعات بیشتر در مورد: گیلانشاه ابرو سفید

40 سانتیمتر ؛ از گیلانشاه بزرگ کوچکتر و لاغرتر و منقارش اندکی از منقار گیلانشاه ابرو سفید بلندتر است . پرنده ای است کمرنگ و به اندازه گیلانشاه ابرو سفید که در سطح پشتی طرح شطرنجی یکدست دارد و در سطح شکمی بدون رگه رگه است ولی روی سینه و پهلوهای آن خالهای مشخص فراوانی دیده می شود ( این خالها قلبی شکل است ولی از دور گرد بنظر می آید ) تارکش رگه رگه ریز است که در برابر ابروهای سفید آن یکپارچه جلوه می کند . در پرواز به وسیله سطح شکمی و دمگاه سفید ، دم کمرنگ و تضاد بین شاهپرهای نخستین تیره با شاهپرهای ثانوی راهراه مشخص می شود . پرواز گیلانشاه خالدار شبیه پرواز گیلانشاه بزرگ ولی سریعتر و نامنظم تر است .

اطلاعات بیشتر در مورد: گیلانشاه خالدار

52 تا 57 سانتیمتر ؛ پرنده ای است بزرگ و به آسانی از منقار دراز پایین برگشته و صدای مشخصش شناخته می شود . پر و بال آن خاکستری یا قهوه ای مایل به نخودی با رگه رگه های فراوان است و دمگاه سفیدش تا قسمتی از پشت ادامه پیدا می کند . پروازش پرتوان و تقریبا شبیه پرواز کاکائی ها ، توام با بال زدن های موزون و منظم است . گله های این پرنده معمولا در یک خط و یا به شکل ( 8 ) در ارتفتع زیاد پرواز می کنند . گیلانشاه ابرو سفید از گیلانشاه بزرگ ؛ کوچکتر است با منقار خمیده و کوتاه تر و تارک راهراه .!

اطلاعات بیشتر در مورد: گیلانشاه بزرگ

37 سانتیمتر ؛ این پرنده اندکی از گیلانشاه بال سفید کوچکتر است و به وسیله دم راهراه ، دمگاه سفید چرک ، نداشتن نوار بالی سفید ، خمیدگی بیشتر منقار و پاهای به مراتب کوتاه تر ( که در پرواز به زحمت از حد دم تجاوز می کند ) از آن تشخیص داده می شود . گیلانشاه حنایی نر ؛ در تابستان به رنگ بلوطی مایل به قرمز است ، به ویژه در ناحیه سر ، گردن و سینه . پرنده ماده رنگ تیره تری دارد . در زمستان هر دو خیلی کمرنگ بنظر می آیند با سطح پشتی خاکستری رنگ و لکه لکه و سطح شکمی آنها تقریبا سفید است . از دور رنگ آنها بی شباهت به رنگ گیلانشاه بزرگ نیست . پرنده نابالغ سینه نخودی پر از رگه رگه دارد . !

اطلاعات بیشتر در مورد: گیلانشاه حنایی

40 سانتیمتر ؛ پرنده ای است آبچر با قامتی راست و کشیده که از گیلانشاه حنایی به وسیله منقار درازتر و راست تر ، پاهای بلندتر ( که در پرواز به خوبی از حد دم تجاوز می کند )، نوار بالی سفید و نوار پهن سیاه در انتهای دم سفید خالص ، مشخص می شود . در تابستان سر و سینه اش بلوطی رنگ ، پهلوها و شکم آن سفید و دارای راهراه عرضی تقریبا سیاه است . در پر و بال زمستانی بیشتر شبیه گیلانشاه حنایی ولی پررنگتر است ، اما طرح دم و بالش تغییری نمی کند . پرنده نابالغ گردن و سینه نخودی مایل به خرمائی دارد .!

اطلاعات بیشتر در مورد: گیلانشاه بال سفید
صفحه1 از3

همکاران ما

Arthur Morris/www.BIRDSASART-blog.com     

  دانشنامه پرندگان ایران برنده تندیس طلایی بهترین سایت علمی ایران